Annem geleli iki buçuk hafta oldu bile.Günler su gibi ve bi o kadar da eğlenceli.Özellikle Kaan'ım için.Her sabah bizimki anneannesiyle evimizin karşısındaki cafedeler ya da parktalar.Çok uzağa gitmeye gerek yok.Odasından bakınca bile görünüyor oralar.Kaan öyle alıştı ki o civarlara,resmen maskot durumunda.Cafedeki güzel Canan ablası(fotoğrafta kendisi),börekçisi,manavı,kırtasiyecisi,berberi derken herkes tarafından tanınıp,seviliyor,adını madını bilmeyen yok,maşhuruz anlayacağınız.Akşamüstü tekrar ordayız,Egelerde geldi mi tamamız.Kaan yanımıza hiç uğramıyor bile gerçi.Canan ablasıyla sürekli.Manav'a uğramadan olur mu?Öyle bir alışkanlık oldu ki.Ben manav amcaya gidicem deyip,uğramadan yapamıyor.Her gittiğinde ya bir çilek ya da bir erik ne varsa kapıyor yaramaz.Çekinme etme yok hiç bizimkinde.İnşallah bu kendine güvenin hiç yok olmaz bebeğim.
Dondurma,çiğ köfte bile satmaya başladı.Biraz üşüttüğümüz için,videonun kapanışını öksürükle yaptı.Neyse ki hafif seyirde,çok şükür ateşi yok.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder