AH BENİM KARANIM ÇOK AZ ŞEY YAZABİLDİM SENİNLE İLGİLİ...

EN SON KIŞIN SÜREN EV HAYATIMIZ DEMİŞİM BIRAKMIŞIM.EVDEKİ GÜNLERİMİZ FENA GEÇMEDİ,ABİYİ VE SENİ UZUN Bİ SÜRE HASTA ETMEDİK EN AZINDAN.ABİ MART SONU BAŞLADI OKULUNA,AKABİNDE HASTALIKLAR,TABİİ BEN ODALAR ARASI MEKİK DOKUDUM DURDUM,SENİ Bİ NEBZE KORUDUM.

YAZIMIZ BİR HAFTA ÖZDERE,BİR HAFTA İZMİR EV ŞEKLİNDE GEÇTİ.

YOK YOK HAKİKATEN SEN ABİNDEN FENASIN,TEZCANLISIN,İLGİ DELİSİSİN,AMA ÇOK TATLISIN:)İKİNCİLER KOLAY BÜYÜR DİYEN YALAN SÖYLEMİŞ:)

EV HAYATI-KARANTİNA-OCAK,ŞUBAT,MART 2012

FOTO YOK!

Önce burun akıntısı,ardından iyileşti dedik ama sefer tek tük öksürükleri başladı küçük oğluşun.Sonra arttı.Doktorumuz ciğerlerinde bi şey yok deyip iki gün sonra ege üniversitesine(orda prof)kontrole getirmemizi söyledi.Sabah erkenden babiş götürdü.Yavrumun sırtını dinledikçe surat düştü.2 gün hastanemizde kalmanız gerekiyor deyince moraller bizde sıfıra indi.Hemen bir ciğer filmi çekildi,neyseki sevindirici haber ciğerlere inmemiş,damardan antibiyotik tedavisine gerek kalmadı.Seruma ve nefes alıp verişini kontrol eden bi makineye bağlandı kuzum,bir yandan da ventolin hava verilmeye başlandı,sıkışıklığı yani nefes alış veriş düzensizliği vardı.46-47 günlüktük daha minicik.Annnem benimle,Kaanişkoyla aşkım da evdeydi.Kaanişko'nun da ertesi günü zeybek oyunu oynayacakları eğlenceleri vardı,ama anneciği onu izlemeye gidemedi.Annem hem kameraya hemde fotolara bol bol çekti,kuzumu,anca ordan izlmemekle yetinebildi hastanedeki üzgün anne:(Hastanede kaldığımız ilk gece devamlı uyudu,emzirmememde gerekiyormuş,ciğerlerine kaçmasın diye,1 gün serumla idare etti miniğim,sonraki gün yavaş yavaş beslenmeye başladı kuzusu.Tedaviye artık cevap veriyordu,rahat nefes alıp vermeye başlamıştı çok şükür.Evimize vardığımızda babayla bi karar alıp(istemeye istemeye),Kaanişko'u eylül ayında başlayan okul hayatını,aralık sonu itibariyle(mart sonunda başlattık) kreşine ara verdik,zeybek oyununu oynadıktan sonra okulların tatil olduğunu söyledik.Veee iki çocuklu ev hayatım başlamış bulundu:)

HASTALIK GELİYOR:(

Yılbaşına bir ay kadar var,abi kreşte hastalıkları kapıp geliyor,Karan odasında hapis ama Kaan sevmek ister,aman yarabbi ne günler.Burda Karan'ımın tek tük öksürüklerinin baş gösterdiği günler:(

İLK GÜNLERİMİZDEN...

Allah gurbet ellerde birden fazla çocuk büyütenin yardımcısı olsun,son 5 aydır bu sözü çok kullandım.Neyseki Alkanat ailesine destekçi öncelikle anneciğim ve babacığım,ciciş,teyzoş....bir çok kişinin emeği geçmiştir.İlk 20 gün annem bizde kaldı,bi 20 gün her gün geldi ama kalmadı,eve döndü.Sonraki günler bir gün arayla geldi,şimdilerde haftada 3-4 gün,bizim istediğimiz günler,ya da özleyip ansızın sürpriz yaparak geldiği günler de var.Allah'ım sana binlerce kez şükürler olsun.

Taze abiyi kardeşinin doğduğu ilk hafta kreşe göndermedik.Tatil olduğunu söyledik,biraz tanışsınlar istedik,sonra devam ettirdik,hazır alışmış çocuk,annesini her dakka bebiş kucağında emzirirken görmemeliydi.Aslında Kaan'ım kardeşine genel olarak çok şevkatli ve çok sevdiğini öyle çok belli ediyor ki,hala bu böyle,korktuğum kıskançlık krizleri daha bize uğramadılar...

KARAN ALKANAT:)

()Arkası yarınlı doğum hikayemi bir yandan yazmaya devam ederken,günümüz olaylarına yetşmeye devam edeceğim.)İlk olarak sanal aleme bu foton yayıldı bebeğim(facebook)İlk zamanlar Kaan'ım kreşe,döndüğü zaman 'anam yandım,geldi 'dediğim günlerdi.Zarar vermek değildi seninki,sadece her şeyini sen yapmak istiyordun,odasını bile sen düzenlemek istiyordun,yatağının yerini Karan içindeyken gizli gizli değiştirmişliğin var:)Tabi bunlar lohusa bir anneyi çıldırtmaya yetiyordu zaman zaman.Odama gidiyorum deyip soluğu kardeşinin yanında alıyordun:)Hepsi alışma süreçleriydi.

DOĞUM HİKAYEM(arkası yarınlı)

Canım oğlum,aylardan Mart-2011.Seninle hikayemiz bu zamanlarda başladı.O dönem anneciğin okuluna,babacığın işine,abiciğinse bizimle her sabah kalkıp babaannene gidiyordu.Abinin yaklaşık 3 buçuk yaşına gelmeye yakın olduğu o dönemde,hani rahatlamaya başlamıştık tabiri caisse,annen yeni arayışlar içindeydi.Gittiğim bi fotoğrafçılık kursum,okul sonrası spor(kilo verme amaçlı),ve hatta arkadaşlarıyla eğlenceli vakit geçirmek adına oryantel kursuna yazılmak üzereydi:)Kreşe henüz başlatmadığımız abinle okul sonraları gezmeler(parka yada Arasta park alışveriş merkezine ya da güne),evdeysek kreşe gitmediği için faaliyetler yada oturup beraber o dönem merak sardığım keçe işleri yapardık.Ansızın hayatımıza girdiğini evde öğrendim,hangi duyguyu yaşadığımı bilmiyorum,valla hepsi biraradaydı sanki.İlk olarak evde olan abine hiç düşünmeden bi kardeşinin olacağını söyledim,ne tepki verir,söylenmeli mi,ne zaman söylenmeli?akışına bırakıvermişim o anki şok halimle:)Sanki önceden seninle konuşmuşuz gibi çok mutlu oldun,hamileliğim boyunca da hep sordun ne zaman çıkacağını.Demekki sonlara doğru abi ablalarla paylaşılmalıymış:P Sonra babaya haber verildi,şaka yaptığımı sandı ama yapmıyordum,sen gelmek istemiştin bi kere hayatımıza bebeğim benim.Öğrendiğim andan itibaren hareketlerim birden yavaşladı,sanki az önce ev işi yapan,Kaan'ımın peşinden koşan belki de kucaklayan ben değilmişim gibi.Koruma iç güdüsü işte,abinde de böyle olmuştum,koltuğa otururken bile rahat değildim,sanki orda sıkışacakmışsınız gibi gelirdi,alışıyorsun tabii ama zaman alıyor .İlk zamanlar bana çok çektirdin diyemem,bulantılarım katlanılacak seviyedeydi,ama keyfi kaçık oluyor insanın ilk aylar,bi şey yiyip içemiyorsun işte.O dönem abini kucağıma alamamak çok koyardı,anlamamasını isterdim.Abiciğine daha bi hassas davranmaya başladık babanla,çoğu anne baba da bu oluyormuş,ilk numaranın gözlerinin içine bakıp içinin gitmesi,kıyamama gibi bi şeyler işte:)

MAHALLE ARKADAŞLARI

İzmir'de annemlerde kaldığımız sürece,mahalle arkadaşlıkları da oldu oğlumun.Diğer arkadaşlarından farklıydı,kendisi apartman çocuğuydu.Hele yanında ki yaşıtı,kafasına göre evine gidiyor,geri geliyor,araba geçen bi sokakta özgürce karşıdan karşıya geçiyor.Yok anam yok olamam öyle,biraz kızın anası,yok fazlasıyla rahattı,resmen salmış çocuğu sokağa.Neyse allah korusun tüm evlatları,herkesin kendi hayatı.

Bu fotonun özel yanı da çocukluğumun geçtiği sokakta,oyunlar oynadığım,anne biraz daha nolur dediğim sokakta şimdi benim yavrum oyunlar oynuyordu.

KANİŞ OKULA,ANNE KARŞIYAKA ÇARŞISINA:)

Yine ilk haftalardan bir foto.Çarşamba günleri hikaye kitabı götürüyorlar okula.Getirilenlerden seçme bir kitap okunuyormuş.Elindeki kitapta kardeşi olmak üzere olan panda pandinin hikayesi anlatılıyor.O günlerde sıkça okuduğumuz kitaplardandı,çünkü oğlumun da çok yakında kardeşi olacaktı:)

KREŞTEN Bİ KAÇ FOTO..

Okula ilk başladığı günlerden kareler,bu kareler kreşin internet sayfasından.Allahım zaman nasıl geçiyor?O nasıl,bu nasıl olacak derken oluveriyor işte.Büyüdükleri zaman inşallah çok güzel bi çocukluğum oldu,annem babam bizi sevgiyle,ilgiyle büyüttü demeleri:)

YAZDAN KALMA...

ğlum Özdere'de çok mutlu.Eee canı istediğinde bahçede,her gün denizde.Yine yaz geliyor,bu sefer diğer yazlardan farklı,İzmirli olduk bakalım babamız bizi yine 1 aylığına gönderecek mi Özdere'ye,yoksa beraber hafta sonları mı gideriz.Kaanla bi yolunu buluruz,Karan'ında güneşe denize ihtiyacı var dedim mi tamamdır.Anma ben biraz bu yazdan korkuyorum da,2 çocuklu ilk yazımız olacak.Bi tanesiyle deniz işi curcuna yaratırken,iki taneyle allah yardımcımız olsun:)

ÖZET:)

Nerden başlasak??En son yazda kalmışım,anneannenin bi İzmir evi,bi yazlık evi,benim son aylarda olmam nedeniyle ağırlaşmalarım,buna keza hala ev arayışımız,derken sonunda eve taşınmamız(bu taşınma ayrı bi olay zaten,tuttuğumuz evdeki hanım çıkmak bilmedi evden bi türlü,eylül sonunu buldu)eve taşınır taşınmaz Kaanişko'yu okula alıştırma temposu,bitmek bilmeyen hastalıkları,derken 27 Ekim Kaanişko'ya İzmirlilerle geçen doğum günü partisi,veee bu kadarıyla kalmayan tempolu yaz koşuşturmasının ardından,gecenin 4'ünde bende bu hengamenin parçası olucam artık diyen minik bi can,KARAN:)(foto by KAAN)

HA GAYRETT!

Ya aslında anlatılması,kayıt altına alınması gereken o kadar çok şey var ki.Kaanişko'yu okudukça keşke daha çok şey yazsaydım,video ve foto daha çok yükleseydim diyorum.Ama 2 veletle blog yazmak öyle kolay bir şey değil,ama burası da yan gelip yatma yeri değil onu da biliyorum:)

SİLKELENNNN!

Ya hadi silkelen Neşe!Kaanişko'nun sayfasını açıp açıp,bir kaç geçmişe dönük post okuyup,evet evet kesinlikle yazmalıyım,tüm bunlar hatıra kalmalı diyosun da,icraat yok.Kaanişko için yazdıklarımı bile unutmuşum,demekki yazmasam gerçekten unutuluyor.Hele ki ikinci çocuğu büyütürken daha iyi anlıyorum,Kaan'ımda nasıl yapıyordum diyerek hafızamı zorlayarak.Minnik oğluşum ve abi oğluşuma hatıra bırakmalıyım,onlar da geçmişlerini bilsin istiyorummmmm:)

İŞTE KÜÇÜK PRENS KARANİŞKO:)

ÇOK AZ KALDI...

Sevgili blog,az kaldı,sana geri döneceğim.Evimizin en küçük patronu az daha büyüsün,biraz daha düzene girelim,yazacağım.Bu böyle kalmamalı...