Canım oğlum,aylardan Mart-2011.Seninle hikayemiz bu zamanlarda başladı.O dönem anneciğin okuluna,babacığın işine,abiciğinse bizimle her sabah kalkıp babaannene gidiyordu.Abinin yaklaşık 3 buçuk yaşına gelmeye yakın olduğu o dönemde,hani rahatlamaya başlamıştık tabiri caisse,annen yeni arayışlar içindeydi.Gittiğim bi fotoğrafçılık kursum,okul sonrası spor(kilo verme amaçlı),ve hatta arkadaşlarıyla eğlenceli vakit geçirmek adına oryantel kursuna yazılmak üzereydi:)Kreşe henüz başlatmadığımız abinle okul sonraları gezmeler(parka yada Arasta park alışveriş merkezine ya da güne),evdeysek kreşe gitmediği için faaliyetler yada oturup beraber o dönem merak sardığım keçe işleri yapardık.Ansızın hayatımıza girdiğini evde öğrendim,hangi duyguyu yaşadığımı bilmiyorum,valla hepsi biraradaydı sanki.İlk olarak evde olan abine hiç düşünmeden bi kardeşinin olacağını söyledim,ne tepki verir,söylenmeli mi,ne zaman söylenmeli?akışına bırakıvermişim o anki şok halimle:)Sanki önceden seninle konuşmuşuz gibi çok mutlu oldun,hamileliğim boyunca da hep sordun ne zaman çıkacağını.Demekki sonlara doğru abi ablalarla paylaşılmalıymış:P Sonra babaya haber verildi,şaka yaptığımı sandı ama yapmıyordum,sen gelmek istemiştin bi kere hayatımıza bebeğim benim.Öğrendiğim andan itibaren hareketlerim birden yavaşladı,sanki az önce ev işi yapan,Kaan'ımın peşinden koşan belki de kucaklayan ben değilmişim gibi.Koruma iç güdüsü işte,abinde de böyle olmuştum,koltuğa otururken bile rahat değildim,sanki orda sıkışacakmışsınız gibi gelirdi,alışıyorsun tabii ama zaman alıyor .İlk zamanlar bana çok çektirdin diyemem,bulantılarım katlanılacak seviyedeydi,ama keyfi kaçık oluyor insanın ilk aylar,bi şey yiyip içemiyorsun işte.O dönem abini kucağıma alamamak çok koyardı,anlamamasını isterdim.Abiciğine daha bi hassas davranmaya başladık babanla,çoğu anne baba da bu oluyormuş,ilk numaranın gözlerinin içine bakıp içinin gitmesi,kıyamama gibi bi şeyler işte:)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder