BENİM ANNEM ÖĞRETMEN.

Karnelere bir gün kala bizim paşayıda okula götürdüm.Sabah evden çıkışımız yine inadı üzerine kuruluydu.'Gelmek istemiyorum'falan filan bir Kaan klasiği.Bu alışkanlığını unutturmam gerek.Aslında tek uyumsuz
yanı bu diyebilirim.''Evden çıkış anı.''Mesela babaanneye giderken de böyle inatlaşıyor.Oraya gidince gayet mutlu.Fakat okul sonrası onu almaya gittiğimde yine aynı replik.''Ben burda kalmak istiyorum.''Ortama ayak uydurmada üstümüze yok,ancak o ortama gidene kadar kapıda sabır taşı çektiriyor bize yaramaz.Aslında yaşının özelliği biliyorum.Bu dönem çocuğu(2,5yaş) nun huyu işte.İSTERSE GİDER,İSTEMEZSE GİTMEZ.İSTERSE YAPAR ,İSTEMEZSE YAPMAZ.Bu dönemi en sakin şekilde atlatmaya çalışıyoruz.Dün yine markette alt kata inmemiz gerekirken,yine inmek istemediğini söyledi.Babasıyla ben hiç üşenmeden alt katta neler olduğunu anlatıp,üst katın korkuluğundan aşağıya bakıp gösterdik ve ikna oldu.Aslında kolay,inatla ağlaya zırlaya kendi istediğimizi yaptırdığımda işler daha da sarpa sarıyor,daha da inatlaşıyor.Şayet zaman varsa!O gün okula giderken zamanım yoktu,Kaan'a ne kadar dil döktüysem boş,eşyalarımı kapı dışına koydum,ayakkabılarını da.Kaan'ı kucaklayıp kapı dışına çıkarmak zorunda kaldım.Bizimki yırttı ortalığı tabii.Aşağıya inince tekrar sordum ve son kez dedim benimle mi gelmek istersin,yoksa babaanneye mi gitmek istersin?En sonunda gülümseyerek cevap geldi.Seninle gelmek isterim.Ohh be!Sanki iki dakika önceki o çocuk değildi.Evet biliyorum bu dönem geçici.Sabır sabır sabır!Öğretmenler odasına girişimiz süperdi ben günaydın deyince,bizimkide 'Herkese günaydın!diye bağırarak dikkatleri üzerine çekti ve bütün gün gayet uyumluydu.Sınıfın panolarını toplayan abilerine baktı,muhabbet etti.Pazartesi gününden itibaren okulumdaki seminerlere götürmeye devam.Geçen senede götürmüştüm.O zaman pek durumun farkında değildi,ancak bu sene benim annem öğretmen,bu çocuklar öğrencileri diyebiliyor.